فاجعه‌ای هولناک که صدای پایش از چندین سال پیش شنیده می‌شود

یاشیل وطن: دریاچه‌ای که زمانی عنوان ششمین دریاچه آب شور جهان، بزرگترین دریاچه آب‌شور خاورمیانه و بزرگترین دریاچه ایران را با خود به یدک می‌کشید. محل زندگی بسیاری از حیوانات مهاجر و بومی مثل فلامینگو، پلیکان، حواصیل و اردک بود و سالانه صدها گردشگر را به خود جلب می‌کرد تا ضمن تماشای این دریاچه زیبا از خواص درمانی لجن و آب دریاچه استفاده کنند.
و اما حالا، تنها یک قدم مانده تا خشکی کامل این دریاچه.
دریاچه ارومیه زیر خروار، خروار بی‌مسئولیتی، خشکسالی و مدیریت ضعیف دفن می‌شود‌.
خبری که نه تنها برای آذربایجان بلکه برای کل ایران مهم است؛ می‌شود گفت: حتی در صورت خشک شدن دریاچه، طوفان‌های نمکی به کشورهای همسایه نیز می‌رسند.
در این مورد برخی کارشناسان محیط زیست پیش‌بینی می‌کنند در صورت خشک شدن این دریاچه هوای معتدل منطقه تبدیل به هوای گرمسیری با بادهای نمکی خواهد شد و زیست‌محیط منطقه تغییر خواهد کرد. علاوه بر این، بسیاری از آلودگی‌های صنعتی و مواد سمی کشاورزی که به آب‌‌های سطحی و زیر سطحی مرتبط با دریاچه نفوذ کرده‌اند در صورت خشک شدن خطرات و بیماری‌های تنفسی برای زیست بودم و مردم منطقه به وجود خواهند آورد.

به هر حال باید اقدامات جدی برای نجات دریاچه صورت بگیرد.

چرا باید بعد از گذشت ۷ سال از آغاز بکار فعالیت ستاد احیای دریاچه ارومیه و با وجود صرف هزینه‌های میلیاردی، دریاچه ارومیه در حال برگشت به زمان بحرانی در سال ۹۳-۹۴ یعنی زمان تشکیل ستاد احیای باشد!؟

وعده افتتاح پروژه تونل انتقال آب از رودخانه زاب که یکی از شاخص‌ترین پروژه‌های احیای دریاچه ارومیه بود با پیشرفت ۹۹درصدی تا چه زمانی به بعد موکول خواهد شد؟ تا زمانی که تکه‌ای از آذربایجان و ایران در گوشه‌ای نفس‌های آخرش را بکشد و جان دهد؟!

بر اساس آخرین آمارها، هم اکنون حجم آب دریاچه ارومیه ۲.۷ میلیارد مترمکعب و سطح آن به هزار و ۹۲ کیلومتر مربع رسیده و به دلیل افزایش گرما و تبخیر بالا روز به روز از حجم آب و سطح تراز کاسته می‌شود. باید بدانیم ادامه این روند باعث شروع فاجعه‌ای بزرگ می‌شود.
فاجعه‌ای از شوره زار و خشکی کامل دریاچه.

انتهای پیام/